Weilheim 2015

Mountainbike Weilheim 2015, een verhaal over regen, modder en een regenboog.

Het WK van dit jaar beloofde een zware klus te worden. De 2 weken die eraan voorafgingen had het er bijna onophoudelijk geregend en omdat ik het parcours goed ken van de voorbije 2 jaar, wist ik welke impact dit zou hebben op het parcours. Namelijk modder, glad, hard labeur en mechanische ellende.

Tijdens mijn verkenning op vrijdag wordt mijn vermoeden bevestigd. De organisatie heeft bijna de helft van het parcours veranderd en stuurt ons nog meer door zwaar lopende en er zeer glad bijliggende weilanden en echte modderstukken met gladde wortels door het bos, waar het een kunst is om overeind te blijven. Daarbij ligt de afdaling in het bos er echt gevaarlijk bij door de diepe sporen in de modder met de daaronder verscholen liggende boomwortels, die je soms onverwacht van richting doen veranderen waardoor je op plaatsen terecht komt waar je liever niet komt. Ik laat me hierdoor echter niet van m’n stuk brengen en weet dat ondanks dat ook ik liever iets betere omstandigheden heb, ik me op dit soort terrein goed kan handhaven en het zeker geen nadeel zal zijn voor mij, mede dank zij mijn Trek Superfly FS die veel tricky stukken in zekere mate egaliseert en makkelijker berijdbaar maakt. Ik maak me meer zorgen over mogelijke problemen op mechanisch vlak, want tegen het einde van mijn verkenningstocht die maar 2 rondjes lang was, zag mijn fiets er al uit als een klomp boetseerklei met 2 pedalen en afgewerkt met grashalmen die overal tussen zitten. Ondertussen is het ook terug beginnen regenen. Alvorens te kunnen genieten van een warme douche en een door mijn vrouwtje bereidde pasta maaltijd ben ik eerst nog een uur bezig om mijn fiets terug berijdbaar en toonbaar te maken, terwijl ik me de bedenking maak dat het morgen na een uurtje modder ploeteren er al net even slecht zal uitzien. Na de maaltijd naar bed, want morgen is de start om 8u en dat wil zeggen om 5u uit bed. Ik kan moeilijk de slaap vatten en lig nog lang te luisteren naar de regen die tegen de rolluiken klettert.

De volgende morgen om 5u wanneer de wekker afloopt regent het nog steeds en dus worden armen en benen van een extra laag beschermend vet voorzien en na een licht ontbijt ,begeef ik me naar het strijdtoneel. Eerst nog een half uurtje warmfietsen op de weg, waarna ik nog even langs onze tent rijd om mijn eten en drinken voor het eerste uur op te halen en nog enkele dingen afspreek met Chantal die zal instaan voor mijn bevoorradingen. Ruim op tijd de startbox in om niet te ver achteraan te moeten starten. Het zal wel geen raketstart worden, maar het is altijd handig om de grote meute wat voor te blijven en mogelijke files op moeilijke stukken zo veel mogelijk te vermijden.

Ondertussen is het gestopt met regenen en om 8u stipt wordt het startschot gegeven. Na de startklim door een zompig weiland waar ook onze bevoorradingsposten opgesteld staan, worden we door een stuk omgeploegd veld gestuurd , waar men enkele balen sto heeft uitgestrooid om het een beetje berijdbaar te maken. Daarna komt een strook licht omhooglopend weiland van bijna een kilometer waar de grondtrollen proberen onze fietsen in de grond te trekken en de hartslag de hoogte inschiet als je wat snelheid probeert maken. Vervolgens wordt nog een behoorlijk stuk asfalt al klimmend overwonnen alvorens we het bos induiken. Hier krijgen we al de eerste gladde boomwortels onder de wielen geschoven en zie ik de eerste schuivers al voor mij gebeuren. Vervolgens een stukje waar je even kan recupereren om dan de bosafdaling aan te vatten die er zeer slecht bij ligt en waar ik zeer blij was dat ik met een achterste op een fully zat en zo makkelijker gewoon over moeilijke stukken kon heenrijden dan mijn weg door de diepe sporen te moeten zoeken. Dit voordeel leverde me soms 2 tot 3 plaatsen winst op over een afstand van 50m.

Daarna volgde een met momenten zéér steil klimmetje van een goeie 300m dat tijdens het verdere verloop van de wedstrijd voor velen een scherprechter zou worden.

Vervolgens loopt het parcours over een breed bospad met de nodige wortelstukken en dan moeten we door 2 weilanden die schuin aflopen en al van de eerste ronde het uiterste van je evenwichtsgevoel vragen om recht te blijven en dan nog schuif je van de ene naar de andere kant. Velen maken hier dan ook hun eerste touch down op Duitse bodem (waaronder ik). Daarna een snelle afdaling over een fietspad om dan richting aankomst te gaan door een weiland waar we zeker in het begin ons echt een weg moeten banen door gras dat bijna 70 cm hoog staat en overal tussen draait.

De eerste uren van de wedstrijd was het vooral proberen een behoorlijk tempo te ontwikkelen en toch niet teveel extra energie te verbruiken want het zou een echte uitputtingsslag worden en een gevecht tegen de natuurelementen. Ik speel constant haasje over met een Duitse biker waarvan ik vermoed dat hij ook een senior master is. Hij is wat beter in het steile klimwerk en ik kan dan weer technisch beter uit de voeten en ook op de modderstukken.

Ik heb geen goed gevoel en heb dan ook geen flauw benul of ik goed of slecht bezig ben, en dus focus ik me dus maar op mijn rondetijden en probeer deze zo constant mogelijk te houden wat behoorlijk lukt. Na 4u wedstrijd rij ik binnen om mijn fiets wat slijkvrij proberen te maken en krijg hiervoor de hulp van Chantal en een behulpzame Poolse man die naast ons voor de bevoorrading van zijn broer zorgt. Het is echter een gevecht dat ik niet kan winnen, want het gras en slijk vormen stevige klompen die niet van tussen de derailleurwieltjes en kettingbladen te krijgen zijn. Dus zo maar weer het slagveld op. Ik heb aan Chantal gevraagd om na +/- 7 u eens naar de stand van zaken te gaan kijken en me te briefen zodat ik eventueel een strategie kan bepalen. Ondertussen heb ik mijn Duitse vriend terug ingehaald en op een zwaar modderstuk achtergelaten. Ik zou hem pas terugzien na de finish.

Ondertussen heeft Chantal naar de voorlopige stand gaan kijken en met een beetje angst in haar stem roept ze me toe dat ze denkt dat op de 1e positie rijd bij de senior masters. De 2egeklasseerde hangt wel in dezelfde ronde, maar ik weet niet wie het is want nummers en renners zijn ondertussen omgetoverd tot uit de klei getrokken creaturen. Ondertussen zijn er 9 uur voorbij en ik krijg voor het eerst een beter gevoel en de benen lijken wat soepeler rond te draaien, maar het blijft een zwaar gevecht zowel fysiek als mentaal. De wedstrijdorganisatie heeft ook al 2x het parcours gewijzigd omdat bepaalde stukken zo goed als onberijdbaar geworden zijn. Ik begin ook serieuze schakelproblemen te krijgen maar durf niet te stoppen want we hangen nog steeds met 2 in dezelfde ronde met maar enkele minuten verschil. Dus blijven trappen en ploeteren is de boodschap en hopen dat het materiaal het tot het einde uithoudt.

Na 10u wedstrijd wordt er omgeroepen dat deze WK-wedstrijd “maar” 11 uur zal duren ipv 12u, want ondertussen is het terug behoorlijk beginnen regenen en het wordt op sommige plaatsen te gevaarlijk, niemand beleeft nog veel plezier aan de wedstrijd en er zijn opgaves bij de vleet door vooral mechanische problemen.Uiteindelijk wordt na 11u de wedstrijd afgevlagd en bollen we allemaal aan het eind van ons latijn over de meet. Daar wordt bevestigd dat ik met 6’ voorsprong de titel verover bij de senior masters en ik dus een mooie trui met de regenboogkleuren mee huiswaarts mag nemen. Dat feestje gaat echter niet door, want tijdens de podiumceremonie blijkt dat mijn trui zoek is en dat zet natuurlijk een flinke domper op de feestvreugde, want er zal geen foto op het podium zijn met mijn trui en dat is toch een gebeurtenis dat ik waarschijnlijk niet dikwijls meer zal meemaken.

Ondertussen heb ik hem thuis toegestuurd gekregen en natuurlijk is voor mij het feit dat ik geknokt en gewonnen heb de grootste voldoening en kan ik met veel voldoening zeggen dat de 3e keer de goeie keer was.

Dat het voor het materiaal echt een ramp was wordt duidelijk wanneer ik de volgende dag mijn fiets beging schoon te maken. Voorafgaande aan het WK had ik de volledige aandrijflijn vernieuwd. Nieuwe ketting, wieltjes van het versnellingsapparaat, tandwielen voor en achter en remblokken.

Na de grote schoonmaak heb ik alles terug moeten vervangen, een volledige lagerset voor de afgeveerde achterbrug incluis. Dus mijn prijzengeld van 50 € komt goed van pas J

Binnen 2 weken staat de volgende uitdaging al op het programma, de Trans Belgie noord-zuid. Een off road ritje van het meest noordelijke punt van België naar het meest zuidelijke punt, het dorpje Torgny. Goed voor ongeveer 375 km en 4200 hm, met het venijn in de staart, namelijk de Ardennen. Mijn doel is dit proberen tot een goed einde te brengen binnen de 24u. Dus nu eerst goed recupereren en dan: Bike fast, life is short.

Froggi – Luc Smits

BikeCenter – BikeAddict Endurance Team