Mark van Schijndel begint 19 maanden na reanimatie aan Iron Man

GEMERT – Hij oogde superfit. 46 jaar, vader van twee kinderen, duursporter. Verblind door het leven dat hem toelachte, zag hij niet dat de dood hem in de ogen keek. Bijna was er Mark van Schijndel niet meer geweest. “Toen ik uit mijn coma ontwaakte, had ik niet durven dromen dat ik binnen twee jaar aan de start van een  halve Iron Man zou staan” Een bemoedigend bewijs van menselijke veerkracht.

Woensdag 24 februari 2016: “Ik was in voorbereiding op een halve triatlon. ’s Avonds had ik nog een training afgewerkt. Het ging best lekker. Daarna PSV-Atletico Madrid gekeken, een mailtje verstuurd en naar bed gegaan.”

Vier dagen later ontwaakte hij in het ziekenhuis. “Mijn vrouw was ‘s nachts wakker geworden van de rare geluiden die ik maakte. Geluiden van iemand die aan het doodgaan was. Ze belde direct 112 en starte onder telefonische begeleiding met reanimeren tot de eerste hulp gearriveerd was. Mijn kinderen hielden de deur open en zorgden dat de professionals zo snel mogelijk ter plekke konden komen. Het is aan het snelle handelen van mijn gezin te danken dat ik er nog ben. Ik heb het grootste geluk van de wereld gehad.”

Erfelijk

De diagnose was angina pectoris, een vernauwing van de kransslagaders. “Daardoor kreeg mijn hart te weinig zuurstof en hield het ermee op.” De aandoening bleek erfelijk te zijn. Onderzoek wees uit dat ook dat kransslagaders van mijn broers Coen en Bart voor meer dan 90 procent dicht zaten. Het was niet de vraag of, maar wie als eerste zou omvallen. Ook mijn vader Wim kampte hartproblemen, dus ik wist dat ik tot de risicogroep behoorde. Met de kennis van nu had ik vaker voor een check-up naar de huisarts moeten gaan. Maar ik was jong, voelde me topfit en dacht: ‘Doe dat ik wel als ik de vijftig gepasseerd ben’

Wrak

Hij verliet het ziekenhuis met de conditie van een oude man. “Ik was een wrak. Als ik gedoucht had, moest ik onmiddellijk gaan zitten om bij te komen van de inspanning.” In samenspraak met de cardioloog, stelde zijn broer een herstelplan op. Coen begeleidt met zijn bedrijf Topvorm duursporters en heeft veel ervaring met revalidatietrajecten. “Toen ik uit mijn coma ontwaakte, had ik niet durven dromen dat ik acht maanden later tien Engelse mijl zou lopen en binnen twee jaar aan de start van een halve Iron Man zou staan.”

 Iron Man 70.3

Toch staat zijn naam op de deelnemerslijst van de komende Iron Man 70.3. Op het Duitse Oostzee-eiland Rügen staat hem aanstaande zondag een zwemtocht van 1,9 kilometer, een fietsrit van 90 kilometer en een halve (hardloop)marathon te wachten. Hij kijkt er naar uit om de uidaging aan te gaan. “Ik geniet er nu meer van. Ik had er vroeger wel eens de pee in, als het met bakken uit de hemel viel. Nu werk ik alle trainingen met het grootste plezier af. In het open water, denk ik nog wel eens terug aan wat er gebeurd is. Het water ingaan vind ik nog spannend, omdat je dan op jezelf aangewezen bent.”

Gebruiksaanwijzing

Zijn lichaam kan de duurbelasting aan. “Ik loop sneller dan anderhalf jaar geleden, maar moet er nog steeds aan wennen dat mijn hartslag niet meer in de pas loopt met mijn ademhaling. Bètablokkers houden mijn hartslag laag.” Van de medicijnen zal hij nooit meer verlost zijn. “Ik heb geleerd om te accepteren dat ik leef met een gebruiksaanwijzing. Maar ik ben blij dat ik nog zoveel kan. Ik behoor tot de gelukkige drie procent die er geen hartschade aan heeft overgehouden. Ik merk wel dat ik anders in het leven sta. Ik ben rustiger geworden. Ik herinner me avonden dat ik drie feestjes afging en als laatste het licht uitdeed. Nu ben ik meestal als eerste weg.”

Mark van Schijndel is terug.